Frankrijk of Italië… als iemand me die vraag stelt, zie ik altijd even die twijfel in de ogen. En logisch ook. Het zijn allebei landen waar je zóveel kanten mee op kunt. Bergen, zee, eten waar je stil van wordt, steden waar je per ongeluk uren rondloopt. Maar toch, ze voelen anders. Echt anders. En daar zit precies de sleutel van je keuze. Wat zoek jij eigenlijk in je vakantie ?
In Frankrijk heb ik vaak dat gevoel van ruimte. Grotere afstanden, ja, maar ook rust. Zelfs in populaire regio’s. Denk aan een klein dorpje in de Ardèche, ’s ochtends alleen het geluid van krekels, vers brood onder je arm. Als je inspiratie zoekt voor Franse regio’s, kijk dan eens op https://vacances-de-france.com, daar staan best praktische ideeën tussen die me zelf ook geholpen hebben.
Sfeer en mentaliteit : koel versus warm (en dat bedoel ik positief)
Laten we meteen eerlijk zijn. De sfeer in Frankrijk is… gereserveerder. Niet koud, maar ook niet overdreven enthousiast. In een café in Lyon krijg je je koffie zonder glimlach, maar hij is wél perfect. In Italië is het tegenovergestelde vaak waar. Je bestelt een espresso in Napels en krijgt er een verhaal bij, handgebaren inclusief. Soms zelfs iets té veel aandacht, maar ach, dat hoort erbij.
Persoonlijk vind ik Italië vermoeiender als ik echt wil ontspannen. Alles leeft, alles praat, alles beweegt. Fantastisch, maar na een paar dagen snak ik soms naar stilte. Frankrijk wint het voor mij als ik rust zoek. Italië als ik energie wil.
Eten : dit is waar het gevaarlijk wordt
Oké, hier trap ik misschien wat mensen tegen de schenen. Maar ik zeg het toch. De Italiaanse keuken is toegankelijker. Pizza, pasta, gelato. Je kunt bijna niet fout eten. Zelfs langs de snelweg is het vaak prima. Frankrijk is verfijnder, maar ook riskanter. Een slechte brasserie kan echt tegenvallen. Een goede ? Die is dan weer magisch.
Ik herinner me een lunch in Toscane : simpele pici met tomatensaus, niets bijzonders op papier, maar ik praat er nog steeds over. Tegelijk had ik in de Provence een bord ratatouille dat me compleet verraste. Dus ja… gelijkspel ? Misschien. Maar Italië voelt constanter.
Landschappen en afwisseling : wat wil je zien ?
Frankrijk is een lappendeken. Alpen, Pyreneeën, Atlantische kust, Middellandse Zee, wijnvelden zover je kunt kijken. Je kunt een roadtrip maken van Bretagne naar de Dordogne en het voelt elke dag anders. Italië is compacter, maar intens. Je rijdt in één week van de Dolomieten naar het Gardameer en eindigt tussen de cipressen van Toscane. Alles zit dichter op elkaar. Handig, zeker als je weinig tijd hebt.
Ben je iemand die graag veel ziet zonder elke dag uren in de auto te zitten ? Dan neigt Italië. Hou je van lange ritten met podcasts en onverwachte stops ? Frankrijk.
Steden versus dorpen : cultuur of eenvoud ?
Steden in Italië zijn bijna musea op zichzelf. Rome, Florence, Venetië… prachtig, maar vaak ook druk. Echt druk. Frankrijk heeft natuurlijk Parijs, maar daarbuiten zijn steden als Bordeaux, Nantes of Aix-en-Provence een stuk relaxter. Minder “must-sees”, meer leefbaarheid.
In dorpen vind ik Frankrijk sterker. Meer variatie, minder toeristisch (als je goed zoekt). In Italië is zelfs het kleinste dorp soms al ontdekt. Dat kan leuk zijn, maar ook een beetje veel.
Budget en praktische zaken
Dit verrast mensen vaak : Italië is niet altijd goedkoper. Vooral in het hoogseizoen kunnen prijzen in populaire regio’s stevig oplopen. Frankrijk heeft meer spreiding. Ga je buiten juli en augustus, dan kun je daar echt betaalbaar reizen. Campings, gîtes, kleine hotels… er is veel keuze.
Qua rijden : Frankrijk is makkelijker. Betere wegen, rustiger verkeer. Italië is chaotischer. Ik vind dat soms leuk, soms… niet. Zeker niet met kinderen achterin.
Dus, Frankrijk of Italië?
Het eerlijke antwoord ? Het hangt af van jou. Zoek je rust, ruimte, variatie en een iets meer ingetogen sfeer ? Dan zeg ik : Frankrijk. Wil je passie, eten op elk moment van de dag, cultuur op elke straathoek en levendigheid ? Italië.
Twijfel je nog steeds ? Misschien is dat al je antwoord. Want wie zegt dat je moet kiezen ? Volgend jaar is er ook nog. En geloof me, beide landen vergeven je het als je even vreemdgaat.